Historyczny triumf Steve’a Guerdata: jak Dynamix de Belheme sięgnęła po złoto MŚ

Złoto w Akwizgranie: jak Dynamix i Guerdat napisali historię powrotu

Według relacji The New York Times, w niedzielne popołudnie w Akwizgranie 44-letni Steve Guerdat dokończył dzieło swojego życia — na Dynamix de Belheme zdobył indywidualne złoto Mistrzostw Świata w skokach przez przeszkody, nie zrzucając ani jednej belki w pięciu rundach zawodów. Szwajcar uzyskał łącznie 0,86 pkt karnego, wyprzedzając Belga Thibeau Spitsa (5,60) i Brytyjczyka Harry'ego Charlesa (7,17). To ostatni brakujący tytuł w jego kolekcji: wcześniej sięgnął po złoto olimpijskie, mistrzostwo Europy i triumf w finale Pucharu Świata, czyli wszystko, o czym marzył jako dziecko.

Dynamix — klacz, która dostała czas

To, co w tej historii najbardziej przyciąga moją uwagę jako osobę pracującą na co dzień z końmi sportowymi, to droga trzynastoletniej klaczy do tej formy. Według doniesień źródła Dynamix w poprzednim sezonie startowała zaledwie sześć–siedem razy, ponieważ jej jeździec zmagał się z konsekwencjami dwóch poważnych operacji kręgosłupa, przeprowadzonych z powodu nawracającej przepukliny dysku. Jeszcze w maju, podczas zawodów w Akwizgranie, sam Guerdat przyznał szefowi ekipy, że raczej rezygnuje z planów wystawienia klaczy w mistrzostwach — uważał, że to za wcześnie. Zamiast tego zbudowano ostrożny program startów, którego jednym z filarów był udany występ w Pucharze Narodów w Falsterbo, a niedzielna forma klaczy — jak podkreślał jeździec — była najlepsza, jaką kiedykolwiek czuł pod sobą.

W mojej praktyce regularnie widzę, jak pokusa szybkiego powrotu po kontuzji właściciela albo dłuższej przerwie potrafi zepsuć miesiące starannej pracy. Tu mamy przykład odwrotnego podejścia — najpierw cierpliwe odbudowywanie bazy, potem dopiero wejście na szczyt. Nawet jeśli w maju nikt nie wierzył w taki scenariusz, ciało klaczy zdążyło się zregenerować, a ostatnie słowo należało do procesu, nie do terminarza.

Zdrowie jeźdźca w równaniu sukcesu

Druga warstwa tej historii dotyczy bezpośrednio nas — ludzi w siodle. Guerdat wrócił do rywalizacji najwyższej rangi po dwóch poważnych zabiegach kręgosłupa, a w jego własnych słowach pobrzmiewało ogromne napięcie: był przekonany, że mistrzostwa mogą być jego ostatnią szansą na złoto w tej konkurencji. Mimo to nie zdecydował się na skróty — Dynamix i jeździec wracali wspólnie, w swoim tempie, a nie w tempie kalendarza. W niedzielę na trybunach zasiadało czterdzieści tysięcy widzów, a ciężar tego tygodnia widać było w każdym geście Szwajcara.

Dla nas, jeźdźców i osób pracujących z końmi, to przypomnienie, że powrót do pełnej sprawności po poważnym zabiegu to proces, a nie jednorazowe wydarzenie. Warto słuchać sygnałów, które wysyła ciało — bólu, sztywności, ograniczonej ruchomości — zanim wsiądziemy na konia z myślą, że „jakoś to będzie". Zespoły najwyższego szczebla otaczają sportowców fizjoterapeutami, lekarzami i trenerami przygotowania fizycznego; my, pracując w stajni, możemy przenosić tę uważność na własne ciało z taką samą starannością, jak na ciało naszego konia.

Co warto obserwować dalej

Najbliższe miesiące pokażą, czy Dynamix utrzyma tę formę w cyklu Pucharu Świata i czy Akwizgran — miejsce, które Guerdat sam nazywa historią naszego sportu — znów zobaczy go w walce o wielką nagrodę. W mojej pracy najważniejsze będzie to, by żaden z elementów tego sukcesu — ani rytm treningu klaczy, ani droga powrotna jeźdźca po operacji — nie został potraktowany jako gwarancja na przyszłość. Proces wymaga szacunku, a akwizgrańskie złoto jest tego najlepszą ilustracją.